Големите компании во Европската унија повеќе нема да имаат право да уништуваат непродадена облека и обувки, според правилата што стапија во сила вчера. Регулативата на ЕУ бара од засегнатите компании да ги препродаваат или донираат своите стоки наместо да ги фрлаат. Уништувањето понекогаш се смета за поевтино од складирање, реновирање или повторно нудење производи.
Исклучоци се применуваат во случаи кога стоките се опасни, оштетени или контаминирани или не можат да се користат повторно или да се реновираат. Предметите што биле понудени како донации на неколку социјални организации со седиште во ЕУ, но не биле прифатени во одреден период, исто така, може да се уништат.
Новите правила подоцна ќе бидат проширени на бизнисите. Тие се дел од Регулативата за екодизајн на ЕУ, која стапи во сила во јули 2024 година.
Здружението на трговци на мало на Германија (HDE) соопшти дека забраната може да им користи на потрошувачите со зголемување на понудата на стоки со попуст преку малопродажни места, пазари со попуст и канали за половна стока.
Извршниот директор, Стефан Гент, исто така, гледа потенцијални еколошки придобивки, бидејќи помалку речиси нова облека се уништува, а производите почесто се препродаваат или се донираат.
Гент призна дека трговците на мало ќе се соочат со предизвици. „Не сите непродадени стоки можат лесно да се препродадат или да се донираат“, рече тој. Причините за ова би можеле да вклучуваат оштетена амбалажа, високи логистички трошоци, недостаток на побарувачка или ниска вредност на производот.
Трговците на мало ќе се соочат со дополнителни трошоци за складирање, сортирање, реновирање и ремаркетинг, како и барања за документација, правни несигурности и практични пречки околу донирањето и продажбата на употребувана стока, рече тој.
Германското здружение за модна облека ја поздрави новата регулатива. „Облеката е вреден производ чие уништување треба да се избегне“, рече извршниот директор Томас Ланге. Тој рече дека забраната за уништување испраќа важен сигнал за поодговорно користење на ресурсите.
Регулативата ќе има мало влијание врз повеќето европски компании за облека, бидејќи непродадените стоки обично не се уништуваат. Вистинскиот предизвик лежи во големите количини на евтини ултра брзи модни производи што потрошувачите ги нарачуваат директно од добавувачи надвор од Европа, рече Ланге.
Тој побара од овие компании да се бара да учествуваат во трошоците за собирање, сортирање и рециклирање на употребен текстил на ист начин како и европските производители.
Здружението на германската текстилна и модна индустрија го критикуваше законот како нереален, оптоварувајќи ја домашната индустрија со бирократија и не успевајќи да ги реши проблемите на брзата мода.
Потребни се поефикасни структури за собирање, сортирање и рециклирање за поголема одржливост, рече експертот за индустријата Јонас Штраке. Без нив, тврди тој, забраната за уништување би останала само хартиен тигар. „Во пракса, за жал, таа не придонесува за вистинска кружна економија“, рече тој.
Еколошките групи изразија слични загрижености. Мориц Јегер-Рошко од Гринпис ја опиша забраната како правилна во принцип, но рече дека содржи дупки во законот.
„Компаниите лесно можат да ги заобиколат правилата, на пример со погрешно означување на производите. Без доследно спроведување, ништо нема да се промени во пракса“, рече тој.
Основниот проблем – брзата мода – остана недопрен од законот.
WWF ја опиша забраната за уништување како важен прв чекор, но исто така рече дека законот е добар само колку што е добар неговата имплементација.
Според Европската комисија, помеѓу 4% и 9% од непродадениот текстил во Европа се уништува секоја година без воопшто да се носи, генерирајќи околу 5,6 милиони тони емисии на CO2.
(SEEBiz.eu)
(фото: Pixnio)
