Иако можеби постојат билиони килограми вода скриени во ситни стаклени зрнца расфрлани низ површината на Месечината, научниците проценуваат дека тоа не би било доволно за долгорочно снабдување на голем град, се наведува во студија објавена во списанието Frontiers in Space Technologies.
Користејќи дарежлива проценка од една милијарда тони вода, истражувачите пресметале колку долго би можеле да опстанат популации со различна големина користејќи ја таа вода за пиење, хигиена, производство на храна, ракетно гориво и дишење. Тие утврдиле дека популација од еден милион луѓе – што приближно одговара на бројот на жители во шведскиот главен град Стокхолм – би ги потрошила овие резерви на вода за помалку од две и пол години.
Доколку водата ефикасно се рециклира – на пример, со стапка на обновување од 98 проценти, каква што се постигнува на Меѓународната вселенска станица – месечевата вода би му била доволна на град со еден милион жители за период од 100 години. Ова, меѓу другото, би подразбирало постојана употреба на прилично сомнителни тоалети и откажување од перење алишта – практики кои веројатно се неодржливи на долг рок.
Помал град со околу сто илјади жители би можел да опстане 1.000 години, додека за град со десет илјади жители резервите би траеле десет илјади години. Според проценките на истражувачите, ова е доволно време за да се најде алтернативно решение.
Постојат и други потенцијални извори во Сончевиот систем, како што се астероидниот појас и месечините на Сатурн. Следствено, жителите на Месечината би можеле да увезуваат вода во количини потребни за одржување на голема популација. Сепак, за тоа е потребна технологија понапредна од онаа што е моментално достапна. Месечево населено место со 1.000 жители – што приближно одговара на бројот на луѓе кои престојуваат на Антарктикот во текот на зимата – би можело да функционира со релативно малку грижи во однос на користењето на месечевата вода. На краток рок, веројатно има доволно вода на половите за снабдување на помали истражувачки станици.
Исто така, ќе биде важно темелно да се проучи мразот пред неговата употреба. Месечевиот мраз се таложел во текот на милијарди години по настанувањето на Месечината. Следствено, тој го чува хемискиот и физичкиот запис за средината во која постоела Земјата во тоа време – услови кои го поттикнале развојот на животот на нашата планета. Истражувањето се потпира на проценка на Светската банка, според која се потребни од два до пет тони вода – односно две до пет илјади литри – за исхрана на едно лице во текот на еден ден. Стратегиите за намалување на потрошувачката на вода би можеле да вклучуваат премин кон веганска исхрана, со оглед на тоа што за производство на говедско месо е потребна шест пати повеќе вода отколку за производство на соја, а за производство на пилешко месо – двојно повеќе.
Покрај неизвесноста во однос на вкупното количество вода на Месечината, сè уште не знаеме колку лесно таа може да се експлоатира. Кратерите со екстремно ниски температури може да содржат високи концентрации на вода, што потенцијално би го олеснило нејзиното вадење. Сепак, во поголемиот дел од регионот на Јужниот пол, водата може да биде присутна само во траги во самите карпи, што значително би го отежнало нејзиното добивање. Понатаму, водата веројатно содржи мешавина од токсични хемикалии кои би требало да се отстранат.
Истражувачите проценуваат дека осумте најголеми месечеви кратери содржат приближно 34 милиони тони вода. Со оглед на ограничениот број локации погодни за истражување, би можело да дојде до сценарио слично на „златната треска“, при што државите способни за учество би се натпреварувале за обезбедување на најповолните позиции.
(Bug.hr)
(фото: Deviant Art)
