Мал робот кој е толку мал што едвај може да се види сè уште може автономно да „чувствува, размислува и да дејствува“, според инженерите кои го изградиле. Според најдобрите сознанија на тимот, овој заеднички изум е најмалиот програмабилен робот во светот што може автономно да се движи низ течност, намалувајќи го волуменот на претходните дизајни за околу 10.000 пати.
Истражувачите на Универзитетот во Пенсилванија и Универзитетот во Мичиген кои го развиле уредот тврдат дека досега никој никогаш не ставил вистински компјутер – опремен со процесор, меморија, сензори и погонски систем – во платформа која е толку мала.
Малиот уред не е поголем од зрно сол и е толку мал што може да се балансира на гребенот на отпечатокот од прст. Всушност, едвај е видлив, со димензии од само 200 на 300 микрометри ширина и висина и 50 микрометри дебелина. Поставен на паричка микророботот е помал дури и од датумот на кој е печатена паричката.
Дизајнот има огромен потенцијал, и покрај неговите минијатурни димензии. Креаторите тврдат дека целосно програмабилната платформа (која работи само кога е потопена во течност) може да се движи, да детектира, да дејствува и да пресметува користејќи соларни ќелии кои генерираат само околу 100 нановати енергија. Дури може да ја измери температурата на течноста во која е потопена и да ги соопшти тие мерења правејќи мал „танц“, слично на начинот на кој комуницираат пчелите.
„Ова е всушност само првото поглавје. Покажавме дека можете да ставите мозок, сензор и мотор во нешто што е речиси премногу мало за да се види и да преживее и да работи со месеци. Откако ќе ја имате таа основа, можете да додадете секакви видови интелигенција и функционалност. Отвора врата кон сосема нова иднина за роботиката на микроскала“, вели инженерот за нанороботика Марк Мискин од Универзитетот во Пенсилванија.
Досега, најмалите автономни, програмабилни роботи беа со големина поголема од еден милиметар, достигнување што првпат беше направено пред повеќе од две децении. Но, обидите за намалување на роботиката со помали димензии наидоа на пречка: единствената физика на микрометарската скала, каде што силите како што се отпорот и вискозитетот ја преземаат гравитацијата и инерцијата.
„Ако сте доволно мали, туркањето на вода е како туркање низ катран“, објаснува Мискин.
Пробивот беше постигнато со комбинирање на два неодамнешни пронајдоци: микроскопски компјутер развиен од истражувачи од Универзитетот во Мичиген и специјално дизајниран систем за погон развиен на Универзитетот во Пенсилванија. Системот за погон не се потпира на никакви подвижни делови. Микророботот нема продолжетоци слични на екстремитети, бидејќи тие се тешки за градење мали и лесно би се скршиле. Наместо тоа, тој работи со генерирање електрично поле кое создава проток на молекули околу телото на роботот.
„Како роботот да е во река што се движи, но роботот исто така предизвикува реката да се движи“, вели Мискин.
Прицврстувањето компјутер на толку мала платформа барало целосно преиспитување на компјутерското програмирање и полупроводничките кола, вели Дејвид Блаув, компјутерски научник на Универзитетот во Мичиген. Резултатот е микроробот, на кој се работело пет години, кој може да се синхронизира со други, создавајќи сложени, подвижни групи слични на јата риби. Теоретски, овие групи би можеле да продолжат да работат автономно со месеци, под услов да се полнат со LED светло на нивните соларни панели.
Истражувачите се оптимисти дека со текот на времето, со понатамошен напредок, ќе можат да ја зголемат вградената меморија на нивните рудиментарни роботи за да овозможат посложено програмирање кое произведува пософистицирани автономни роботи.
(Science Alert)
(фото: YouTube)
