За разлика од некои други органи, срцето има многу ограничена способност за регенерација. Откако ќе се оштетат, клетките на срцевиот мускул тешко се поправаат, што е една од главните причини зошто срцевиот удар може да има трајни последици.
Научниците со години се обидуваат да најдат начин да го „присилат“ срцето да се регенерира, но се соочиле со еден голем проблем – како ефикасно да се достави терапија до срцето.
Како што истакнува Ке Ченг, биомедицински инженер на Универзитетот Колумбија и главен автор на новата студија, „многу е тешко да се достави лекови до срцето без инвазивни процедури“.
Претходните пристапи вклучуваа администрирање хормони како што се атријален натриуретичен пептид (ANP), терапија со матични клетки и употреба на разни биолошки молекули кои ја поттикнуваат регенерацијата, но резултатите се ограничени.
Терапевтските супстанции често брзо се разградуваат или не остануваат во срцевото ткиво доволно долго за да имаат значаен ефект. Затоа, потрагата по поедноставни, поефикасни и помалку инвазивни решенија е во тек.
Додека ги проучувале глувците, Ченг и неговиот тим забележале интересен феномен – младите глувци имаат значително повисоки нивоа на хормонот ANP, кој игра важна улога во развојот и растот на срцевите клетки. Ова ги довело до клучно прашање: дали овој процес може повторно да се „овозможи“ кај возрасните?
Во пракса, по инјекцијата, мускулните клетки почнуваат да го произведуваат молекулот proANP, по што тој влегува во крвотокот и се претвора во срцето во активниот хормон ANP, кој потоа го стимулира обновувањето на срцевото ткиво. Важно е да се напомене дека и mRNA и saRNA се разградуваат во телото со текот на времето, но saRNA може да дејствува до неколку недели, што е клучно за процесот на лекување.
Технологијата на која се базира оваа терапија е веќе делумно позната на јавноста. Вакцините против Ковид-19 користат сличен принцип, а вакцина базирана на saRNA веќе е одобрена во Јапонија и Европа. Ова ја зголемува довербата во безбедноста на самата платформа, иако оваа специфична примена е сè уште во раните фази на истражување.
Иако методот сè уште не е тестиран на луѓе, резултатите кај животните се многу охрабрувачки. Особено е важен фактот дека слични ефекти се забележани кај свињите, чии срца се многу слични по структура и функција со луѓето. Доколку резултатите се потврдат во клиничките испитувања, оваа терапија би можела значително да го промени начинот на лекување на срцевите удари – не само спасувајќи животи во акутната фаза, туку и овозможувајќи вистинско срцево закрепнување.
(Index.hr)
