Со околу 303 милијарди барели нафта, Венецуела има најголеми докажани резерви на нафта во светот. Сепак, клучниот проблем не е количината, туку квалитетот на таа нафта, што сериозно ја доведува во прашање профитабилноста на инвестирањето во нејзина експлоатација.
Венецуелската нафта е исклучително густа и тешка поради геолошки и хемиски фактори. Поконкретно, оваа нафта е изложена на бактерии милиони години кои ги разградуваат полесните јаглеводороди – клучните состојки на нафтата. Како резултат на тоа, остануваат тешки молекули, што ја прави густа и леплива.
Венецуелската нафта содржи големи количини на асфалтени, смоли и сулфур, што ѝ дава висок вискозитет и темна боја, но исто така го отежнува нејзиното преработување или претворање во специфични производи како што е моторно гориво. Наслагите на венецуелска нафта се релативно плитки, па затоа нафтата е дополнително изложена на хемиски промени и распаѓање на полесни компоненти.
Исто така, содржи малку растворен гас што би ја разредил. Затоа, тешко е да се пумпа и мора да се меша со полесна нафта или разредувачи, или да се преработува во синтетичка сурова нафта (SCO).
Експлоатацијата на венецуелската тешка нафта вклучува неколку сложени и скапи процеси, вклучувајќи: загревање на резервоарот со вбризгување пареа, што ја намалува вискозноста и ѝ овозможува на нафтата да тече; мешање со разредувачи, како што се лесна нафта или кондензати кои често се увезуваат од САД или Африка, за да се овозможи транспорт преку цевководи; преработка во синтетичка нафта, со отстранување на сулфур и разградување на тешки молекули; и користење на специјализирани пумпи.
САД, чија администрација се залага за значително поголема експлоатација на венецуелската нафта, е меѓу ретките земји кои имаат софистицирани рафинерии прилагодени за преработка на тешка нафта. Покрај САД, вакви рафинерии се достапни и во Кина и Индија. Тешката нафта е поевтина од лесната нафта, што ја прави привлечна за оние кои имаат капацитет да ја преработат. Покрај тоа, може да произведе големи количини дизел, што е многу баран извор на енергија.
Многу експерти ја доведуваат во прашање профитабилноста на инвестирањето во експлоатација на венецуелската тешка нафта. Цената на неговото производство достигнува до 50 долари за барел, а може да биде и повисока. За споредба, цената на експлоатација на лесна, конвенционална нафта на Блискиот Исток, Русија и Африка е до 40 долари за барел. Инвестицискиот ризик се зголемува дополнително кога цените на нафтата се ниски, бидејќи тогаш проектите лесно стануваат непрофитабилни. На ова треба да се додадат и геополитичките ризици што влијаат на стабилноста на пазарот и цената на енергијата.
Повратот на инвестициите во експлоатација на тешка нафта може да трае до 20 години, додека инвестициите во лесна нафта се враќаат во просек за максимум осум години. Важен фактор се и трошоците за животна средина, бидејќи употребата на тешка нафта произведува повеќе емисии на јаглерод диоксид (CO₂) од лесната нафта. Во земјите со строги еколошки прописи, ова значи дополнителни давачки преку даноци на јаглерод.
За сето погоре наведено, треба да се совпаднат голем број околности за експлоатацијата на тешка нафта да биде профитабилна, вклучително и цената на барел на светскиот пазар да биде повисока од 70 долари на долг рок. Во моментов, цената е околу 60 долари за барел.
И покрај бројните ризици, САД продолжуваат да покажуваат силен интерес за експлоатација на венецуелска нафта. Причините се повеќекратни: САД имаат рафинерии прилагодени за преработка на тешка нафта; американската економија има голема потрошувачка на дизел и керозин; трошоците за транспорт се пониски бидејќи Венецуела е географски блиску; Енергетската безбедност е поголема кога испораките доаѓаат од стабилен, близок извор; ова го зајакнува политичкото влијание на САД во Јужна Америка, која администрацијата на претседателот Доналд Трамп ја смета за своја сфера на влијание.
Пред национализацијата на венецуелскиот нафтен сектор, американските компании како што се Exxon, Chevron, Texaco и Mobil Oil беа меѓу главните експлоататори на венецуелската нафта. До национализацијата во текот на 1970-тите години Венецуела го извезуваше поголемиот дел од своето „црно злато“ во Соединетите Американски Држави.
(Kamatica)
