Тим истражувачи од Универзитетот Јунан, предводен од научникот Симин Ма, успеа да ги надмине долгогодишните технички пречки и да развие иновативни соларни ќелии дизајнирани да работат под вода, пишува Ars Technica.
За разлика од традиционалниот силикон, чија ефикасност брзо се неутрализира од водата со блокирање на светлосните бранови, перовскитот, од кој се направени новите панели, овозможува прецизно прилагодување на хемискиот состав за апсорбирање на различни бранови должини на светлината што продираат во длабочините на морето. Покрај тоа, пониските нивоа на светлина и поладните температури во водната средина природно го продолжуваат животниот век на овие материјали, кои инаку се познати по брзото расипување.
Најголемиот предизвик за научниот тим беше штетното дејство на влагата врз перовскитот, поради што во производството беше користен посебен додаток – полихексаметилен гванидин хидрохлорид. Оваа супстанца формира водоотпорен слој околу материјалот и го стабилизира, спречувајќи го движењето на јони и вообичаената деградација.
Резултатот од овој процес е отпорна ќелија која, за време на лабораториските тестови, под светлина што симулира услови на длабочина од околу 10 метри, покажа исклучителна ефикасност, претворајќи околу 35 проценти од светлосната енергија во електрична енергија, што е далеку над просекот на силиконските панели кои достигнуваат само околу 20 проценти.
За време на реалните тестови за издржливост во Јужното Кинеско Море, панелот беше потопен во морска вода околу 40 дена, по што задржа дури 99,6 проценти од својата почетна ефикасност. Врз основа на овие податоци, научниците проценуваат дека корисниот век на овие ќелии во морска вода може да биде пет и пол години пред ефикасноста да падне на критичните 80 проценти.
За време на тестирањето на подводно возило на длабочина од два, шест и 10 метри, беше забележано дека турбуленцијата на површинските бранови на помала длабочина предизвикува флуктуации во моќноста, додека на длабочина од 10 метри, поради расејување на светлината, енергијата беше постабилна иако послаба за малку повеќе од три четвртини во споредба со длабочина од два метра.
Овој технолошки пробив отвора сосема нова врата за напојување на автономни морски енергетски системи и подводна инфраструктура во рамките на Интернетот на нештата (IoT). Новата технологија би можела да стане клучен извор на енергија за беспилотни подводни возила и разни океански сензори, обезбедувајќи им долгорочно работење на длабочини каде што сè уште има доволно сончева светлина.
