На прв поглед идејата дека старите SIM картички и фрлените електронски уреди содржат злато звучи како урбана легенда или уште подобро, како можност за брза заработка.
Приказните за десетици, па дури и стотици грама од овој скапоцен метал ја разгоруваат имагинацијата и ги тераат многу луѓе да бараат во фиоки полни со стара електроника. Но, колку има вистина во ова, а колку е претерување?
За да се разбере дали ова е вистинска деловна можност или само мит што звучи добро во насловите, потребно е да се погледне како златото всушност се користи во електрониката, во какви количини се појавува и под кои услови неговото извлекување може да има економска смисла.
Златото се користи во електрониката поради неговата исклучителна спроводливост и отпорност на оксидација. Токму затоа се нанесува во многу тенки слоеви на контактите и во чипот на SIM картичката. Сепак, ова се навистина занемарливи количини – микроскопски траги кои речиси и да немаат практична вредност кога зборуваме за поединечна картичка. Со други зборови, неколку десетици или дури сто парчиња од вашата лична колекција нема да ви донесат сериозна заработка. Само кога обработувате огромна количина електронски отпад – илјадници и илјадници SIM картички и други компоненти – тие мали количини почнуваат да се собираат во нешто опипливо. Токму ова е принципот зад индустриското рециклирање на скапоцени метали.
191 грам злато не се добиени од неколку SIM картички, туку од масовната обработка на разен електронски отпад, вклучувајќи микрочипови и конектори кои исто така содржат скапоцени метали. Процесот на екстракција на златото вклучува хемиска обработка и рафинирање, што бара специјализирана опрема, стручно знаење и строго контролирани услови за работа. Поради употребата на силни хемикалии и потенцијално токсични испарувања, експертите предупредуваат дека обидите за домашна екстракција можат да бидат сериозно ризични за здравјето и животната средина. Профитот е можен, но првенствено во рамките на професионални капацитети за рециклирање кои работат со големи количини материјал и ги почитуваат безбедносните стандарди.
Заклучокот е едноставен: златото во SIM картичките постои, но поединечните парчиња речиси и да немаат пазарна вредност. Вистинските пари лежат во обемот и индустрискиот пристап, додека идејата за брзо збогатување од стара фиока за картички е повеќе мит отколку вистинска деловна можност.
Важно е да се напомене дека SIM картичките не се единствениот извор. Златото се наоѓа во многу електронски уреди – од компјутери и лаптопи до матични плочи, процесори, RAM модули и разни конектори. Во овие компоненти златото се користи за обложување на контакти и чипови за да се обезбеди издржливост и сигурен пренос на сигнал. Затоа, поголемите количини стара компјутерска опрема честопати имаат поголема вкупна вредност за рециклирање од самите SIM картички. Сепак, како и кај нив, профитабилноста зависи од количината на собран материјал и професионалната обработка, а не од поединечните парчиња од употреба во домаќинството.
(Kamatica)
(фото: PickPik)
