За неколку дена, Google ќе го направи првиот конкретен чекор кон идеја што звучи како научна фантастика. Компанијата испраќа сателит со своите чипови за вештачка интелигенција во орбитата на 1 октомври, како дел од проектот Suncatcher, за да тестира дали компјутерите со вештачка интелигенција можат да работат во вселената.
Проектот Suncatcher е долгорочна идеја на Google за центри за податоци во орбитата на Земјата. Наместо да поставува масивни компјутерски системи на Земјата, Google ја истражува можноста еден ден да ја премести обработката на вештачка интелигенција во вселената, каде што сателитите би можеле да ја користат енергијата на сонцето и да комуницираат едни со други преку ласерски врски.
Сепак, првиот тест е многу поскромен од идниот центар за податоци. Сателитот, наречен MVP, ќе биде со големина на фрижидер и ќе има четири Google TPU чипови, или процесори што компанијата ги користи за работа со вештачка интелигенција. Сателитот е изграден од Planet, додека Google го обезбеди компјутерскиот хардвер.
Сателитот ќе биде лансиран како дел од мисијата Transporter-18 на ракетата SpaceX Falcon 9. Google не се обидува веднаш да изгради орбитален суперкомпјутер. Првата цел е многу поосновна, компанијата да види како се однесуваат нејзините чипови со вештачка интелигенција кога ќе бидат испратени надвор од лабораторијата и во реалниот вселенски простор.
Тоа е многу поголем проблем отколку што можеби изгледа. За време на лансирањето, електрониката мора да издржи силни вибрации и високи забрзувања, а по пристигнувањето во орбитата, чиповите ќе бидат изложени на зрачење кое не постои на Земјата во иста мера. Google веќе ги тестираше своите TPU чипови во лабораторија изложувајќи ги на протонско зрачење, но сега добива прва шанса да види како се однесуваат во реална вселенска средина.
Уште поголем проблем е ладењето. На Земјата, компјутерите се ладат со воздух и други системи за пренос на топлина, додека во вакуумот на вселената нема воздух за да ја однесе топлината подалеку од чипот. Затоа, Google користи комбинација од топлински цевки и радијатори за да ја пренесе топлината од TPU чиповите во вселената.
Затоа, четирите TPU чипови нема да можат континуирано да работат. За време на првиот тест, оптоварувањата со вештачка интелигенција ќе можат да работат во кратки интервали од околу 15 минути, по што системот ќе треба да се олади. На овој начин, Google ќе собира податоци што би можеле да покажат што треба да се промени пред следните мисии.
Google има и многу поамбициозен план. Идните верзии на Suncatcher треба да користат поголем број сателити кои би комуницирале едни со други користејќи ласерски врски со висок пропусен опсег. Идејата е повеќе сателити да работат заедно како орбитална компјутерска инфраструктура, наместо секој да работи целосно независно.
Компанијата планира да продолжи со тестирање со дополнителни сателити во текот на 2027 година. Потоа треба да ја провери комуникациската технологија меѓу нив, што е еден од клучните услови Suncatcher еден ден да прерасне од експеримент во вистинска компјутерска мрежа во орбитата. Засега нема орбитален центар за податоци на Google во вистинска смисла на зборот. Ова е првиот експеримент со кој компанијата се обидува да одговори на многу поедноставно прашање: дали неговите чипови со вештачка интелигенција можат да работат сигурно во вселената. Резултатите од мисијата ќе покажат колку е далеку Google од таа идеја.
(Telegraf.rs)
Фото – Wikimedia
